Gele ratelaar rukt op

Het is een verrassend gezicht, die gele waas over een perceel, maar in sommige polders is het de parasiet van het gebied: de gele ratelaar. De plant doet het goed op percelen met kort gras. Zijn wortels vergroeien met de omringende planten waar hij voedingsstoffen uit opzuigt. De ratelaar houdt niet van drijfmest, maar ook op te schrale percelen groeit hij niet. Je kunt hem dus tegenkomen op licht bemeste percelen, maar alleen bij kort gras.

Niet giftig, wel bitter
In de plant komt de stof aucubine voor die zorgt voor een bittere smaak. Om die reden wil het vee de plant niet eten. Maar de ratelaar is ook niet giftig voor het vee.

Verminderen van de gele ratelaar
De ratelaar is 1-jarig en behoudt zijn kiemkracht maar kort. Lukt het de plant niet om te ontkiemen in de eerste winter, dan is de plant het volgende jaar weg. Het is dus zaak om te maaien voordat de ratelaar zaad kan zetten. Dit is in de regel rond half juli. Spuiten is dus niet nodig.  Omdat de ratelaar eenvoudig bij de wortels van gras kan komen als het gras kort is,  luidt het advies wel om de percelen niet te kort de winter in te laten gaan.
Boeren die op het perceel een pakket voor agrarisch natuurbeheer hebben liggen dat bemesting met drijfmest toestaat, doen er goed aan die mest ook op te brengen. Belangrijk is wel eerst de pakketvoorwaarden te controleren. Kruidenrijk grasland mag alleen ruige mest hebben. Bij grasland met rustperiode mag de drijfmest na afloop van de rustperiode worden aangebracht.

Onderzoek door Louis Bolk Instituut
Water, Land & Dijken heeft het Louis Bolk Instituut gevraagd om de plotselinge explosieve groei van de gele ratelaar in sommige delen van het werkgebied te onderzoeken.

Meer informatie?
Boeren die van de ratelaar af willen, kunnen voor advies terecht bij de veldcoordinatoren van Water, Land & Dijken of bij Els Wennekers.